Minimalne temperatury w miejscach pracy, szkołach i budynkach mieszkalnych są regulowane przepisami oraz zaleceniami sanitarnymi, ponieważ mają bezpośredni wpływ na zdrowie i bezpieczeństwo. W Polsce w pomieszczeniach pracy, w których wykonywana jest lekka praca biurowa, temperatura nie powinna być niższa niż 18°C, natomiast przy cięższej pracy fizycznej dopuszcza się minimum 14°C. W szkołach przyjmuje się, że w salach lekcyjnych temperatura powinna wynosić co najmniej 18°C, a w salach gimnastycznych nieco mniej – zwykle około 16°C, z kolei w łazienkach i przebieralniach – 24°C W mieszkaniach i domach normy nie są sztywno narzucone, ale rekomenduje się utrzymywanie około 20–22°C w salonie, 18–20°C w kuchni, 16–18°C w sypialni oraz nawet 22–24°C w łazience.
Spadek temperatury poniżej tych wartości prowadzi nie tylko do dyskomfortu, ale również do zwiększonego ryzyka infekcji dróg oddechowych, wychłodzenia organizmu (nawet śmiertelnego) czy pogorszenia koncentracji i wydajności pracy. Podczas surowych zim społeczeństwo zmaga się z wyzwaniami o charakterze ekonomicznym i zdrowotnym. Niskie temperatury, sięgające nocą poniżej –15°C czy –20°C, powodują gwałtowny wzrost zapotrzebowania na energię cieplną, a tym samym wyższe rachunki za ogrzewanie. Problemem staje się ubóstwo energetyczne – sytuacja, w której gospodarstwa domowe nie są w stanie utrzymać odpowiedniej temperatury ze względów finansowych. W takich warunkach rośnie liczba zatruć tlenkiem węgla związanych z niewłaściwą wentylacją oraz przeciążeniem urządzeń grzewczych. Zamarzają instalacje wodne, dochodzi do pęknięć rur na skutek rozszerzania się lodu (woda zwiększa swoją objętość o około 9% podczas zamarzania), a infrastruktura miejska jest narażona na uszkodzenia. Długotrwały mróz wpływa także na zdrowie psychiczne – ograniczenie aktywności na zewnątrz i krótkie dni sprzyjają obniżeniu nastroju i zmniejszeniu aktywności społecznej.
W domach stosuje się różne metody ogrzewania i kontroli temperatury. Najpowszechniejsze są systemy centralnego ogrzewania zasilane gazem, paliwem stałym, energią elektryczną lub z sieci ciepłowniczej. Coraz większą popularność zyskują pompy ciepła, które wykorzystują energię z powietrza, gruntu lub wody i mogą osiągać współczynnik efektywności (COP) na poziomie 3–4, co oznacza, że z 1 kWh energii elektrycznej wytwarzają 3–4 kWh energii cieplnej. Istotną rolę odgrywa izolacja budynku – dobrze ocieplone ściany i szczelne okna ograniczają straty ciepła, które w niezaizolowanym domu mogą sięgać nawet 25–30% przez dach i 15–25% przez ściany.
Kontrola temperatury odbywa się za pomocą termostatów, głowic termostatycznych przy grzejnikach oraz systemów inteligentnego zarządzania ogrzewaniem, pozwalających obniżać temperaturę nocą lub podczas nieobecności domowników o 1–2°C, co może zmniejszyć zużycie energii nawet o kilka procent. W precyzyjnym kontrolowaniu temperatury i nie tylko, bo również wiglotności, ciśnienia i oświetlenia sprawdza się rejestrator LB-532. Urządzenie jest zasilane z długowiecznej baterii, co pozwala na nieprzerwaną, długoczasową pracę; możliwe jest sporządzanie raportów o odchyleniach wartości parametrów od normy, a także zdalna kontrola warunków.